1.0NOTABENE.WORLDhttps://notabene.world/nbBarbara Makowieckahttps://notabene.world/nb/author/ba-ma/rich600338<blockquote class="wp-embedded-content" data-secret="5Zvbwzfhle"><a href="https://notabene.world/nb/wez-powtorzmy-to-raz-jeszcze/">Weź powtórzmy to raz jeszcze</a></blockquote><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://notabene.world/nb/wez-powtorzmy-to-raz-jeszcze/embed/#?secret=5Zvbwzfhle" width="600" height="338" title="„Weź powtórzmy to raz jeszcze” — NOTABENE.WORLD" data-secret="5Zvbwzfhle" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe><script type="text/javascript"> /* <![CDATA[ */ /*! This file is auto-generated */ !function(d,l){"use strict";l.querySelector&&d.addEventListener&&"undefined"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),c=new RegExp("^https?:$","i"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display="none";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute("style"),"height"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):"link"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute("src")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute("data-secret"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t)),e.contentWindow.postMessage({message:"ready",secret:t},"*")},!1)))}(window,document); //# sourceURL=https://notabene.world/nb/wp-includes/js/wp-embed.min.js /* ]]> */ </script> https://notabene.world/nb/wp-content/uploads/2023/12/maxresdefault.jpg1280720Najbardziej interesujące są rzędy szarych bloków, najwięcej miłości zdarza się wśród domów z betonu. W każdym kawałku palą fifki, biją, piją i klną jak szewc. Jak można tego w ogóle słuchać? A no tak właśnie. Kojarząc z miejscem, łapiąc pojedyncze słowa, bujając się w rytmie, za każdym razem odkrywając więcej i więcej. Szczyl wychował się w Gdyni i, ranyjulek, jak ja mu tego zazdroszczę. Spędziłam nad morzem najbardziej szalone lata mojego życia. Tęsknie za romansami na plaży, za piaskiem w butach, za Pastą Miasta, za leceniem do Sopotu. Jakieś inne były te trójmiejskie bloki, większe, żywsze. Stworzyły w mojej głowie legendy, baśniowe opisy, do których wracam jak do najskrytszej modlitwy. Listopad i grudzień są od chowania się pod kocem, trzeba po prostu przeżyć. Ja przeżywam do tych rymów, co się podobno do nich najlepiej jara. Listopad i grudzień są od wspominania. Ja wspominam swoją bandę, a w tle leci Banda Szczyla.