Codziennie rano idziemy do pracy lub szko\u0142y; wype\u0142niamy arkusze, piszemy sprawdziany, jemy, pijemy, podpisujemy druki i formularze. Zap\u0119tlamy si\u0119 tak samo, jak czas. Czy w drodze od domu do miejsca pracy znajdziemy dobro? Czy w tym ciasnym przej\u015bciu dostrze\u017cemy w por\u0119 z\u0142o?<\/p>\n\n\n\n
Camus jasno komunikuje nam w D\u017cumie, <\/em>\u017ce nie. Mieszka\u0144cy Oranu zaczynaj\u0105 zauwa\u017ca\u0107 zaraz\u0119, gdy ta wdziera si\u0119 do ich przyzwyczaje\u0144. Epidemia pozbawia dost\u0119pu do sto\u0142u w ich biurze, nie pozwala spokojnie pojecha\u0107 tramwajem do wynajmowanej kawalerki, by chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej odda\u0107 si\u0119 bezmy\u015blnemu wylegiwaniu na pla\u017cy lub graniu w karty przy butelce pysznego piwa. Z\u0142o zostaje zauwa\u017cone i przyj\u0119te z zaskoczeniem, mimo tego, \u017ce przecie\u017c pojawia si\u0119 w \u017cyciu cz\u0142owieka nie pierwszy raz. Ostrzega si\u0119 przed tym niebezpiecze\u0144stwem na lekcjach historii czy j\u0119zyka polskiego. Nie ma przecie\u017c na \u015bwiecie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nie wie, co to wojna. Dlaczego jednak wci\u0105\u017c przy\u0142apuje gatunek ludzki na gor\u0105cym uczynku?<\/p>\n\n\n\n Gdy\u017c cz\u0142owiek jest s\u0142aby, podatny na podgryzaj\u0105cy nasze cia\u0142o czas. Nasz umys\u0142, nasz\u0105 pami\u0119\u0107 zamiata zimny wiatr zapomnienia. Zapominamy, co czyni nas zwierz\u0119tami, zajmujemy si\u0119 czym\u015b materialnym, namacalnym. Stajemy si\u0119 wtedy nieszcz\u0119\u015bliwym Syzyfem. Szcz\u0119\u015bliwy Syzyf, tak jak twierdzi Camus – zdaje sobie spraw\u0119 z w\u0142asnego tragizmu, kt\u00f3ry ci\u0105\u017cy nad naszym losem. Bohater greckich poda\u0144 jest w stanie by\u0107 radosny, gdy u\u015bwiadomi sobie swe fatalne po\u0142o\u017cenie. Smutny za\u015b jest wtedy, kiedy oddaje si\u0119 d\u017awiganiu kamienia bezmy\u015blnie, zapominaj\u0105c si\u0119 w tej niezno\u015bnej czynno\u015bci. Na jego twarzy nie pojawia si\u0119 \u017caden grymas, k\u0105ciki ust nie podnosz\u0105 si\u0119, nawet na moment. Obywatele gminy Oran zatracili si\u0119 w swojej codzienno\u015bci i zauwa\u017cyli z\u0142o zbyt p\u00f3\u017ano. Gdyby zareagowali wcze\u015bniej, prawdopodobnie bakcyl d\u017cumy nie poci\u0105gn\u0105\u0142by do grobu tak wiele istnie\u0144. Jednak\u017ce \u015bmiem twierdzi\u0107, \u017ce zaraza by\u0142a nieunikniona i potrzebna. <\/p>\n\n\n\n Nie da\u0142o si\u0119 jej unikn\u0105\u0107, gdy\u017c taki jest porz\u0105dek \u015bwiata – istnieje w nim z\u0142o. Jak wszyscy wiemy, porz\u0105dkowi \u015bwiata nie wolno si\u0119 sprzeciwia\u0107. Co istotniejsze jednak zaraza by\u0142a potrzebna, by wyci\u0105gn\u0105\u0107 ludzi z ciasnej przestrzeni \u017cyciowej; by\u0142a czarn\u0105 \u0142un\u0105 \u015bwiat\u0142a, kt\u00f3r\u0105 ka\u017cdy Syzyf dostrzeg\u0142 i na moment zatrzyma\u0142 si\u0119 i zwr\u00f3ci\u0142 na ni\u0105 uwag\u0119. Spowodowa\u0142o to zmian\u0119 w jego egzystencji, by\u0142a to chwila, gdy Syzyf wyrwa\u0142 si\u0119 ze swoich przyzwyczaje\u0144. Jeden kr\u00f3tki oddech pozwoli\u0142, by Syzyf m\u00f3g\u0142 otrz\u0105sn\u0105\u0107 si\u0119 ze swojego biologicznego uwarunkowania, jednocze\u015bnie staj\u0105c si\u0119 na ten moment z krwi i ko\u015bci cz\u0142owiekiem, tylko i wy\u0142\u0105cznie cz\u0142owiekiem. Na twarzy Syzyfa pojawia si\u0119 smutek, obrzydzenie, \u017cal. To w\u0142a\u015bnie r\u00f3\u017cni nas od zwierz\u0119cia – w chwilach trwogi czy wielkiej rado\u015bci, zatrzymujemy si\u0119 wszyscy, bez wyj\u0105tku i my\u015blimy. My\u015blimy, rozwa\u017camy, dzia\u0142amy. Prosz\u0119 spojrze\u0107, jak z doktora Reux, ojca Panelouxa, czy Ramberta (pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej) wylewa si\u0119 g\u0142\u0119boki humanizm. <\/p>\n\n\n\n W chwilach takich jak d\u017cuma wychodzimy z ko\u0142a, ciasnego okr\u0119gu rutynowej codzienno\u015bci. Zmieniamy swe przyzwyczajenia, dzia\u0142amy w imi\u0119 idei. Stajemy si\u0119 czym\u015b wi\u0119cej, ni\u017c zwierz\u0119ciem, kt\u00f3rego celem \u017cycia jest to, by prze\u017cy\u0107. Potrzebujemy dobra, jednak bez z\u0142a nie znajdziemy go nigdzie. Szczeg\u00f3lnie w ciasnocie mi\u0119dzy domem a prac\u0105. Niestety, \u015bwiat zmierza w kierunku, kt\u00f3ry nie podoba mi si\u0119. Zacieraj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnice, wszystko staje si\u0119 powszechne, normalne. Wsta\u0107 o tej samej godzinie, i\u015b\u0107 do tej samej pracy, by uzupe\u0142nia\u0107 w niej te same formularze. Poszerzamy wi\u0119c nieco okr\u0119g i to na pierwszy rzut oka dobry pomys\u0142 – jednak zapominamy o tym, \u017ce niewa\u017cne, jak powi\u0119kszymy t\u0119 przestrze\u0144, nigdy nie b\u0119dzie mia\u0142o tam wst\u0119pu ani dobro, ani z\u0142o. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Codziennie rano idziemy do pracy lub szko\u0142y; wype\u0142niamy arkusze, piszemy sprawdziany, jemy, pijemy, podpisujemy druki i formularze. Zap\u0119tlamy si\u0119 tak samo, jak czas. Czy w drodze od domu do miejsca pracy znajdziemy dobro? Czy w tym ciasnym przej\u015bciu dostrze\u017cemy w por\u0119 z\u0142o?<\/p>\n Camus jasno komunikuje nam w D\u017cumie, \u017ce nie. Mieszka\u0144cy Oranu zaczynaj\u0105 zauwa\u017ca\u0107 zaraz\u0119, gdy ta wdziera si\u0119 do ich przyzwyczaje\u0144. <\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":8941,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"colormag_page_container_layout":"default_layout","colormag_page_sidebar_layout":"default_layout","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[64,6,39],"tags":[217,79,52,72,55],"class_list":["post-8936","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-aktualnosci","category-kultura","category-literatura","tag-esej","tag-historia","tag-kultura","tag-literatura","tag-spoleczenstwo"],"yoast_head":"\n