Doskonała niedoskonałość

Kiedyś pewna osoba powiedziała mi, że w idealnym świecie byłoby inaczej. Mniej kolejek w urzędach, więcej uśmiechów na ulicach, a może i kawa zawsze smakowałaby jak we włoskiej kawiarni. Brzmi pięknie, prawda? Tylko że, jak wiadomo, nie ma raju na Ziemi. I tu pojawia się pytanie: czy w perfekcyjnym świecie czulibyśmy się bardziej spełnieni?

W wyidealizowanym świecie z pewnością nie odczuwalibyśmy smutku, złości czy rozczarowania. Niemniej jednak cierpienie jest nieodłącznym elementem ludzkiego doświadczenia i bez niego nie bylibyśmy w stanie w pełni docenić chwil radości. Życie bez cienia byłoby jak obraz bez kontrastu — piękne, ale płaskie. Każdy z nas przechodzi przez życie, pokonując różne przeciwności losu niczym Odyseusz podczas swojej tułaczki. Często znajdujemy się między Scyllą a Charybdą, a wszystkie niepowodzenia — w mniejszy bądź większy sposób — nas kształtują albo sprawiają, że w niedalekiej przyszłości spotkamy odpowiednie osoby na naszej ścieżce życiowej czy otrzymamy niespodziewaną szansę od losu, o jakiej nawet nam się nie śniło.

Można śmiało stwierdzić, że życie to wędrówka z punktu A do punktu B, podczas której tułamy się stąd dotąd… Zamiast pocztówek czy magnesów na lodówkę zbieramy doświadczenia, które zostają z nami na zawsze — jak blizny na kolanach po niefortunnych upadkach z dzieciństwa. Nadają nam kształt, którego nie da się powielić.

Może więc niedoskonałość świata to wcale nie wada, a jego największy atut?  A z dwojga złego — przynajmniej mamy czym wypełnić niezręczną ciszę przy stole, kiedy temat pogody zostanie wyczerpany.