CARPE DIEM

„Jesień to druga wiosna, gdzie każdy liść jest kwiatem” – pisał Albert Camus. I rzeczywiście, wystarczy spojrzeć na te jesienne barwy spowite w słońcu, by dostrzec, że świat nie umiera, lecz stroi się w przepiękne barwy złocistej jesieni, która przypomina nam, że zmiana może być najpiękniejszym początkiem czegoś nowego.

Wśród szeleszczących liści pod stopami kryje się cichy szept wiatru, który przypomina nam prostą prawdę: każde przemijanie ma swój własny, niepowtarzalny urok.

To czas, kiedy natura uczy nas zachwytu nad ulotnością chwil i pokazuje, że najpiękniejsze barwy rodzą się nie tylko w blasku słońca, ale również w ciszy i spokoju.

To piękno jesiennych barw utrwalone jest również w ogrodach botanicznych, które o tej porze roku stają się żywymi dziełami sztuki. Te niezwykłe przestrzenie, pełne przepięknych drzew, krzewów i spóźnionych kwiatów, zapraszają do niespiesznego spaceru.

Kiedy wędruje się wzdłuż dostojnych szpalerów, przez korony drzew przebija się słońce niczym barwna tęcza dająca piękny, niemal magiczny blask. W tym świetle każdy liść mieni się odcieniami purpury, ochry i złota, a cały ogród zamienia się w cichy azyl. To właśnie tam, ukryci przed zgiełkiem codzienności, możemy w pełni dostrzec harmonię natury, która bez lęku i z niezwykłą klasą żegna się z minionym latem.

W tym chłodniejszym powietrzu bliskość drugiego człowieka wydaje się jeszcze cenniejsza – jakby świat celowo gubił liście, by obnażyć to, co w życiu naprawdę trwałe i odporne na próby czasu. Można byłoby rzec, że nie tylko jesień mami pięknem, ale i samo życie potrafi ubrać w najjaśniejsze barwy to, co z góry skazane jest na odejście.

Często zachwycamy się złotym blaskiem chwil, zapominając, że pod spodem kryje się już chłód nadchodzącej zimy. Każdy krok na tym szeleszczącym dywanie, który tak łatwo daje nam złudne nadzieje, staje się w istocie lekcją pokory.

Słuchamy cichych obietnic wiatru zapisanych na kartkach kalendarza, chcąc wierzyć, że każda kolejna pora roku bezpowrotnie uleczy przeszłość, odrywając stare wspomnienia jak zeschłe liście, by zrobić miejsce dla nowych, jeszcze nieodkrytych zachwytów.

W otaczającym nas świecie każdy z nas ma swoje marzenia, przeróżne plany i cele. Rodzimy się mniej lub bardziej utalentowani, ale najważniejsze jest to, by dać się ponieść falom fascynacji i możliwości, jakie przynosi nam codzienność.

Kim zostaniemy w przyszłości, jest tajemnicą dopóki nie ukształtuje nas nauka, wiedza i nade wszystko doświadczenie. Jedni rodzą się z talentem muzycznym, ze zdolnością odczytywania nut z szeroko zamkniętymi oczami, inni – z darem artystycznym, gdzie potęga wyobraźni pozwala im z lekkością pędzla malować świat i przedstawiać go w ekspresyjnych barwach.

Potrafią też piórem obrazować świat na kartkach papieru, z niezwykłą kreatywnością i doskonałością przedstawiać emocje, uczucia, historie. Wszystko to stanowi inspirację i pobudza wyobraźnię odbiorców.

Każdy z nas chciałby zostawić po sobie coś niepowtarzalnego – na płótnie, na kartce, w sercach i wyobraźni innych. Niezależnie od tego, co przynosi nam los, chcemy przejść przez nasze życie najlepiej, jak potrafimy i bez lęku, że możemy je zmarnować. Jest zbyt cenne.

To, co wokół jest ulotne, kruche i nietrwałe. W miarę upływu lat każdy z nas ma tego świadomość. Tym niemniej nasze refleksje powinny być optymistyczne i niewątpliwie konieczne jest dobre nastawienie oraz szacunek do tego, co za nami. A to po to, aby nie wzbudzać jakże bolesnych tęsknot za przeszłością, której przecież nie da się już zmienić.

Dbajmy zatem o to, by czuć się spełnionymi, ciesząc się każdą chwilą, każdym nowym dniem, przynoszącym nam nowe doznania i nowe myśli. Oby tych wyjątkowych i niezapomnianych przeżyć było jak najwięcej. Carpe diem, po prostu.