The American Dream: longing for nothing within the best country in the world, or to simply be „in a New York state of mind” as Billy Joel used to sing. Surely, we’ve heard these catchy phrases before but does Gen Z really believe the American Dream is still achievable? Whilst this generation may still dream, the American Dream’s meaning certainly has changed over the years.
Read More
Obiecane wyjaśnienie dlaczego Leon chodzi na smyczy, czasami w kagańcu, a czasami na lince musi trochę poczekać. Kolejne spacery przyniosły sprawy nie cierpiące zwłoki do wyjaśnienia. W dodatku dotyczy to wszystkich nas, nie tylko psiarzy. Brzmi złowrogo: WYCINANIE DRZEW I KRZEWÓW.
Read More
Niedzielna kawa już zaparzona, a ja zastanawiam się, jak w krótkim tekście zmieścić informację o tym, co zdarzyło się w ciągu tego tygodnia. Tak naprawdę powinnam napisać, że szczególnie interesuje mnie czwartek.
Tego właśnie tego dnia wydarzyło się wiele. Zbyt wiele.
I taki też był miniony tydzień, pierwszy tydzień wiosny. Inny, niż co roku.
Liczby uderzają, budzą emocje. A to przecież tylko liczby. Te złe i okrutne ilustrują naszą niemoc i bezradność w walce z zagrożeniami, takimi jak wojna czy globalna pandemia. W liczbach jest też pocieszenie. Bo liczby budzą też nadzieję. Że świat się obudzi, że nam pomoże, że ludzie wszystko widzą i staną po stronie walczących, że pomogą uchodźcom, że rozumieją.
Read More
Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że to, co dzieje się dziś na Wyspach Brytyjskich przybrało nagle formę jakiegoś monstrualnego post-kolonialnego majaka.
Read More
Włączam „Dziadka do orzechów” i myślę o wojnie. Zastanawiam się, co pchnęło do jej rozpętania. Czy ona różni się zasadniczo od tych, które obserwowaliśmy z większego dystansu? Tych w Afryce, Iraku czy Afganistanie… Może jedynie skalą zaangażowanych sił i środków, chociaż ww. konfliktom też nie zbywało na rozmachu… Kiedy ku naszemu przerażeniu samoloty uderzały w World Trade Center, powstawało to samo pytanie. Dlaczego? Czemu ktoś wpadł na pomysł spowodowania cierpienia i śmierci innych ludzi? W takiej liczbie i w takich okolicznościach…
Nie zmieniamy się. Jesteśmy tacy sami jak 2 czy 3 tysiące lat temu. Jesteśmy takimi samymi karłami strachu, bezradności lub bestialstwa… Potrafimy przy tym szybko znaleźć innych winnych… Dawno zmarłych kompozytorów lub pisarzy, którzy byli Rosjanami… Tak, jakby to oni strzelali do ukraińskich starców, kobiet i dzieci…Wstyd i poczucie bezradności nie pozwalają mi wyłączyć Czajkowskiego…
Bezwzględna agresja Rosji wobec Ukrainy niestety zmienia wszystko. Polityka strachu w wydaniu barbarzyńskiego reżimu Putina nie zna granic. Coś się skończyło i coś się zaczyna. Na naszych oczach w ciągu zaledwie kilkunastu dni runął świat, jaki znaliśmy. Przed nami – kolejny tunel. Niełatwo jest zachować zimną krew i spokój w sytuacji zagrożenia. Paradoksalnie jednoczy nas jednak strach o przyszłość wolnego świata.
Read More
Jasne, że język okupanta stał się nienawistny, jeszcze na wiele lat po wojnie, jednakże nikt nie kwestionował wkładu takich osób jak Goethe w kulturę ogólnoludzką. Albo raczej nikt rozsądny. Trudno bowiem winić antenatów za zbrodnie ich następców.
Read More
Jeśli wierzyć starożytnej maksymie, iż historia vitae magistra est (historia jest nauczycielką życia), Władimir Putin wydaje się być kiepskim uczniem, bo wywołując konflikt na Ukrainie podąża śladami Adolfa Hitlera.
Read More
„Stanął w ogniu nasz wielki dom, dom dla psychicznie i nerwowo chorych…” (Jacek Kaczmarski)
Czy ta diagnoza nie jest przesadzona? – mógłby ktoś zapytać. Odpowiedź na pytanie też nie wydaje się oczywista, ale możemy wskazać wiele przesłanek, które potwierdzają jej trafność. Trwająca od kilku dni wojna na Ukrainie wywołała w polskim społeczeństwie erupcję różnych emocji. Przeważają te wskazujące na solidarność z narodem, który zaciekle stawia opór najeźdźcy. Szczęśliwie przeważają.