Autor: Emil Tokarczyk

Akcja „DziÆła Literatury na Mury” ma na celu umieszczenie w przestrzeni miejskiej na wielkich, dobrze wyeksponowanych, a często zaniedbanych ścianach i elewacjach budynków, cytatów z literatury polskiej (z naciskiem na cytaty z literatury współczesnej, współcześnie żyjących poetów i pisarzy).

Przestrzeń miejska z wielu względów stanowi idealne miejsce ekspozycji literatury w tej formie. Pierwszy z nich to wiele zaniedbanych, będących w złym stanie technicznym i estetycznym, elewacji budynków, które szpecą przestrzeń miejską.  Ozdobienie ich cytatami wykonanymi w sposób artystyczny, w znacznym stopniu podniesie ich estetykę, nadając im wyjątkowy charakter – to doskonałe tło do ekspozycji sztuki, a także naturalna i łatwo dostępna przestrzeń dialogu pomiędzy artystą i odbiorcą.

Żyjemy w świecie postępującej brutalizacji i wulgaryzacji języka w przestrzeni dyskursu publicznego. W mediach słyszymy ludzi  posługujących się nie najwyższych lotów polszczyzną. Język redukuje się jedynie do prymitywnego narzędzia służącego komunikacji. Media wulgaryzują formę i treść przekazu, co odbija się zarówno na poziomie debaty jak i obniżeniu standardów dialogu publicznego.

Następuje znaczący regres czytelnictwa, a także poziomu wykształcenia humanistycznego przeciętnego człowieka. Jest to zjawisko postępujące i niepokojące, rzutuje bowiem na wszystkie sfery życia społecznego. Język jakim się posługujemy jest w istocie swej, językiem jakim myślimy. Nie pozwólmy zatem zdegradować się polszczyźnie.

To tym istotniejsze, że jesteśmy narodem, który wydał pięciu noblistów w dziedzinie literatury, oraz takich geniuszy pióra jak choćby Bruno Schultz, Witold Gombrowicz czy Stanisław Ignacy Witkiewicz. Ziemia świętokrzyska może się poszczycić takimi nazwiskami jak: Stefan Żeromski (Ciekoty), Henryk Sienkiewicz (Oblęgorek), Gustaw Herling Grudziński (Kielce, Suchedniów), Witold Gombrowicz (Małoszyce, Witulin), Jan Gajzler (Suchedniów), czy wciąż żyjący Adam Ochwanowski (Złota Pińczowska).

Nasza literatura ma się czym poszczycić, jej dorobek jest imponujący. Jej ostatnim ogólnoświatowym sukcesem jest szeroko komentowana Nagroda Nobla dla Olgi Tokarczuk. Jednocześnie znaczący spadek czytelnictwa spowodował swego rodzaju wtórny analfabetyzm.

Napis wykonany odpowiednio dobraną czcionką, o właściwiej wielkości i formie (przy użyciu np. farby fluorescencyjnej) pozwoli uzyskać imponujący efekt, nie tylko w warstwie przekazu literackiego, ale również czysto estetycznego i graficznego. Taka elewacja, dodając przestrzeni miejskiej tajemniczości i uroku (również po zmroku) może stać się niewątpliwą atrakcją turystyczną, przesądzająca o charakterze miejsca.

Ta niezwykle tania i łatwa w realizacji forma  graficzna – do wykonania w/w napisu wystarczy szablon z folii oraz farba i pędzel – posiada wielki potencjał w warstwie promocyjnej miasta, które zdecyduje się tak odmienić swe oblicze.

Głupota! Wszechobecna, przytłaczająca głupota! Wszystko wskazuje na to, że żyjemy w czasach olbrzymiego renesansu głupoty. Głupota bezwstydnie panoszy się wokół, puszy się i wynosi sama siebie na ołtarze. Głupota niepodważalnie króluje, dominuje i sprawuje rząd dusz. Głupota odrodzona, odrestaurowana, sprytna i bezczelna doczekała się swego panowania w każdej sferze życia, a szczególnie zaś w życiu publicznym, tym toczącym się w przestrzeni wirtualnej. Czasy kiedy bycie głupim było największym powodem do wstydu i przyczyną ostracyzmu społecznego, gdy bycie głupim i obnażenie się z głupoty, oznaczało wykluczenie i marginalizację, nie tylko dawno odeszły do lamusa, ale zostały zastąpione erą z prawidłem przeciwnym. Oto współcześnie to mądry musi chronić się i ukrywać bo głupia, rozrechotana, butna, intelektualnie prymitywna tłuszcza wnet zakrzyczy, stłamsi i zadepcze go, przedtem wyśmieje, wyzwie, napiętnuje, odżegna od czci i wiary i symbolicznie wykluczy ze mainstreamowej wspólnoty. Wreszcie owo nieznośne dla głupoty, elitarystyczne ewolucyjne prawo, mówiące że żeby przetrwać trzeba być mądrym zastąpił bolszewicki zakon: „W kupie siła”. Ten jest praw (czytaj: ten ma rację), kto ma za sobą większy tłum.

Głupota czekała na całe wieki by się rozpanoszyć i wreszcie dać łupnia tej wyrafinowanej arystokratce mądrości, owej wyniosłej, jakże zarozumiałej w swym przekonaniu o własnej wyjątkowości nieznośnej tyranii, która przez tysiąclecia rościła sobie prawo do dyktowania praw i kierunku człowieczego marszu. Oczywiście jak powszechnie wiadomo głupota jest wieczna, była jest i będzie, co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości, takie jest po prostu prawo natury, tak mówi statystyka. Tyle tylko, że głupota dawna, przedinternetowa była głupotą prywatną, całkowicie można rzec osobistą, wręcz intymną. Jeśli się człowiek należycie pilnował (a było to w jego żywotnym interesie) nie przynosiła większych szkód na skalę masową.